Contactloos betalen

Sinds begin vorig jaar (2014) kunnen we contactloos betalen. Onlangs werd in Nederland voor de 100 miljoenste keer contactloos betaald.

Op dit moment is ruime een derde van de automaten in Nederland geschikt voor contactloos betalen (van de ongeveer 300.000 betaalautomaten). Als het zo doorgaat zal de teller over een maand of 4 op 200 miljoen transacties staan.

Voor de mensen die niet weten wat dat is, in plaats van je pas in de lezer te stoppen  en je pincode in te typen houdt je je pas tegen de daarvoor geschikte lezer aan en voila je hebt betaald. Dit is van toepassing op bedragen van 25 euro en lager. Moet je meer betalen moet je alsnog je pincode invullen. Er geldt een maximaal bedrag van 50 euro dat u achtereenvolgens contactloos kunt betalen hierna wordt er een pincode gevraagd.

Hoe herkent u of uw pas geschikt is voor contactloos betalen? Achter op uw pas moet dan een logo staan, dit logo ziet er als volgt uit:

ContactlessIndicator_blk_rgb

Betaalautomaten die geschikt zijn voor contactloos betalen zien er als volgt uit:

Betaalautomaat_contactloos_bovenkant Betaalautomaat_contactloos_zijkant

Winkels waar contactloos betalen mogelijk is hebben dit logo of een van beide logo’s geplaatst:

images

Natuurlijk is dat gemakkelijk echter aan al dat gemak zit ook een keerzijde. Gelooft u mij maar er zijn inmiddels lieden die geen goed in de zin hebben en zijn hebben al een methode gevonden om zonder al te veel moeite u 25 euro afhandig te maken.

Hoe dan zult u denken, wel de meeste mensen hebben hun passen etc in een tas, jas of broek zitten. Met een apparaat lopen ze langs en kunnen het pasje scannen. Met een klik hebben ze 25 euro te pakken.

Het is dan ook raadzaam om gepaste maatregelen te nemen. Indien u geen enkel risico wilt lopen is het mogelijk de contactloos betalen functionaliteit via uw bank uit te zetten. Raadpleeg de website van uw bank hoe dat moet.

Een andere mogelijkheid is om een methode te kiezen welke het onmogelijk maakt om uw pas te scannen. Hiervoor zijn speciale pasjes ontwikkeld of portemonnees waar een extra chip in zit. Kijk maar eens op:

Chipblocker

Wat goed is om te melden dat deze maatregelen geen maatregelen zijn die indien u uw pas bent kwijtgeraakt voorkomen dat er geld van uw rekening wordt afgehaald. Het is maar 50 euro maar voor veel mensen is dat veel geld. Indien uw pas kwijt geraakt is of gestolen neem dan meteen contact op met uw bank om een en ander te laten blokkeren. Soms neemt de bank uw risico voor zijn rekening, raadpleeg de site van uw bank.

Ook hier is het goed om uw bewust te zijn van de mogelijke risico’s.

Vooruitgang is goed, uitkijken is beter!

Friso van den Berg

17/11/2015

 

 

Advertenties
Geplaatst in contactloos betalen, ICT, Veiligheid | Tags: , , , | 1 reactie

To Wifi or not to Wifi

Ik weet niet hoe het met u gaat maar als ik op reis ga controleer ik altijd of er Wifi beschikbaar is in het hotel waar ik verblijf. Ik selecteer als het ware het hotel op het hebben van Wifi en daarna op de rest. Herkenbaar? Vast wel.

En als u even een pitstop maakt bij een wegrestaurant zoals bijvoorbeeld MacDonalds of een tankstation zoals Texaco en Shell ook daar is WIFI beschikbaar en allemaal voor niks. Ook in vele andere openbare gelegenheden wordt WIFI aangeboden via allerlei gastnetwerken.

Wat veel mensen zich niet realiseren als ze op deze wijze on-line gaan dat er een grote kans is dat gegevens van het surfgedrag worden vastgelegd. Vaak staat dat gewoon in de voorwaarden maar wie leest die nu? We willen immers op internet, gratis en snel.

Los van de gegevens die worden vastgelegd is er een risico dat er door kwaadwillenden allerlei informatie word achterhaald die misschien niet spannend lijkt maar dat voor degene die er baat bij kan hebben zeker interessant is.

Vaak kan er worden ingelogd zonder wachtwoord, hou er in dat geval rekening mee dat het internetverkeer niet is versleuteld en per definitie onveilig. Wordt er wel een wachtwoord gevraagd betekent niet dat dit wel veilig is, worden vaak dezelfde wachtwoorden gebruikt is dat makkelijk te kraken.

Zo was ik in augustus van dit jaar in het Antonius ziekenhuis in Sneek. Toen ik de disclaimer las ontdekte ik dat mijn surfgedrag wordt vastgelegd. Reden voor mij om geen gebruik te maken van dit WIFI netwerk


En dit is maar een van de vele voorbeelden. Het is niet de bedoeling om in deze blog alle ins en outs te behandelen echter het is wel raadzaam om goed te kijken en te lezen wat de voorwaarden zijn en dan zelf een bewuste keuze maken wel of geen WIFI gebruik.

Een optie is om gebruik te maken van een zogenaamde VPN verbinding zie bijgaand link voor meer informatie.

http://www.consumentenbond.nl/veilig-online/extra/veiliger-internetten-met-een-vpn/

En denk nu niet dat overkomt mij niet, onlangs was nog in het nieuws dat een van de goeroes op het gebied van internet beveiliging zelf is gehackt in het buitenland.

Ter afsluiting wil ik een aantal tips geven voor veilig internet gebruik in openbare gelegenheden:

* Lees de disclaimer goed zodat je weet wat wel en niet mag en of de gegevens ook opgeslagen worden

* Gebruik een VPN verbinding om echt veilig te internetten

* Indien een wachtwoord wordt gevraagd maak maak deze dan niet te simpel

* Controleer of er HTTPS:// in de balk staat , je  hebt dan te maken met een versleutelde internet verbinding

* Wees voorzichtig met het gebruik van bedrijfssoftware als je gebruik maakt van een hotspot in een openbare gelegenheid (of liever helemaal niet)

* Maak bij voorkeur geen gebruik van internet bankieren apps in openbare gelegenheden (je weet tenslotte maar nooit)

Ter afsluiting:

Er valt nog veel meer te zeggen, ik probeer met deze blog een zeker mate van bewustzijn bij u op te roepen zodat u weet wat te doen (of niet). Als u bewust bent van de risico’s is dat al een hele stap.

Friso van den Berg

16/11/2015

Geplaatst in ICT, Internet, Veiligheid, WIFI | 1 reactie

De laatste dag

Na een rustige nacht waarin ik slechts een paar keer gestoord ben door de nachtzuster die het infuus kwam verwisselen (maar dankzij de groene knop had ik niet zoveel last van dat gepiep) of om te kijken of we allemaal wel braaf in ons bedje lagen (he dat doet mij denken aan de nachtwacht van het kamp die deed dat ook altijd) werden we ruw gewekt door allerlei, hoe zal ik het zeggen, onsmakelijke geluiden. Een van de patienten was hoorbaar misselijk en liet dat duidelijk horen. De arme man wat zal die zich ziek voelen. Goed de dag was begonnen en ook mijn buurman was wakker geworden. Gordijnen open en wachten op het ontbijt. Helaas dat duurde nog een uur en van slapen kwam toch ook al niks meer dan maar een beetje slap ouwehoeren en facebook controleren op berichten.  Rond ik denk half 9 zaten we er helemaal klaar voor en ja hoor daar was ze weer de immer vrolijke goedlachse voedingsassistente die ons al glimlachend vroeg naar wat wij dan wel wilde eten. Aangezien ik inmiddels mijn eetlust weer een beetje heb teruggevonden dacht ik aan 4 boterhammen met allerlei beleg. Geen enkel probleem en het werd weer keurig uitgeserveerd. Na het eten maar eens kijken hoe we ons zelf kunnen opfrissen, hondje weer mee, stekker er uit, kabels etc…. een heel gedoe maar uiteindelijk is het weer gelukt. Verpleegkundige komt langs en de controles worden gedaan, allemaal weer super goed geen enkel probleem.  En wat zal ik eens zeggen over de rest van de dag, saai, saaier, saaist. Er is helemaal niks te beleven. Gelukkig is mijn buurman ook een gezellige prater (hoe kan het ook anders is ook een Amsterdammer) en heeft hij ook in de ICT gewerkt. Dat geeft dan zo ie zo stof om over te praten. Beetje rondlopen en een praatje maken met een andere patient. Een man van 85 jaar uit Bolsward en nu blijkt dat hij de familie van mijn vrouws kant goed kent en een vroegere vriend van mij is familie van hem. Hoe klein kan de wereld toch zijn.  Dan is het bijna alweer lunchtijd, weer komt de goedlachse voedingsassistente de bestelling opnemen en buurman en ik eten eten aan tafel de lunch op. We hebben geprobeerd om een omelet te bestellen maar dat is helaas niet gelukt. Wel een lekkere mosterdsoep dat dan weer wel.

De rest van de middag een beetje heen en weer lopen en op bed liggen uitrusten. Toen ik net sliep rond half 4 kwam de arts visite lopen. Einduitslag ik mag de volgende dag naar huis, eerst wordt er nog wat ani-biotica ingegoten en krijg ik medicijnen mee naar huis. Helemaal prima. Een klein half uur later komt mijn vrouw met twee van de jongens en kletsen we gezellig over van alles en nog wat. Krijg nog een lekkere zak pepermunt van mijn oudste zoon helemaaal goed. Na een dik uur gaan ze weer weg en zwaai ik ze bij de uitgang uit. Blij dat we morgen weer met elkaar verenigd zijn! Na een poosje wordt het eten geserveerd. Ik had besteld:

* Snijbonen (het alernatief was nog erger)

* Aardappelen

* Zigeunersaus (ipv jus)

* Kipzigeunerschnitzel

* Rijstepap (bleek warm te zijn)

* Appelmoes

Dit alles werd op de volgende wijze geserveerd:

Ik moet zeggen het smaakte ook best goed, ja weer geen culinair hoogstandje maar toch. Ik ben blij dat ik de saus heb gekozen geeft veel smaak aan het geheel, beetje peper, zout en klaar. De rijstepap was zonder suiker echt niet naar binnen te krijgen maar drie zakjes did the trick.  Jammer dat de schnitzel niet zo krokant is maar we mogen niet klagen het wordt toch maar weer voor ons gemaakt. Het was mijn galgenmaal dus we hebben er van genoten (nou ja jullie begrijpen wat ik bedoel). Na het diner is de rust snel weergekeerd. Geen bezoek ook mijn buurman niet, lekker rustig.  We krijgen nog iets te drinken en de verpleegkundige komt nog langs om de nodige controles te doen. Ik wordt overgeslagen ga morgen naar huis geen eer meer aan te behalen. Weer een beetje beweging en kijken wat er op TV is. Aangezien het zomertijd is waarschijnlijk alleen maar herhalingen en dat lijkt te kloppen: Mission Impossible ook alweer minimaal 15 jaar oud. Om de feestvreugde een beetje te verhogen maar aan de verpleegkundige gevraagd of er nog iets te eten was, we krijgen ontbijtkoek en 1 zakje borrelnootjes om te delen, ik begreep dat dit eigenlijk niet mocht maar ja het was mijn laatste avond toch??? Aangezien ik om 00.00 uur nog anti-biotica zou krijgen besloot ik nog maar niet te gaan slapen het was toch al laat. Jammer genoeg werd het druk op de afdeling en kreeg ik de medicatie rond 00.30 en een kwartier later piepte dat rotding weer. Toen eindelijk slapen. Rond een uur of 6 half 7 werd ik wakker de laatste dosis anti-biotica gaat er in en wederom een kwartier later was dat ook weer klaar.

De verlossing

Toen de laatste anti-biotica er doorheen gespoeld was mocht eindelijk het infuus er uit. Ik zal je zeggen dat was echt een verlossing. Eindelijk mijn hondje kwijt, niet meer dat beest achter mij aan te lopen, denken aan touwtjes en andere obstakels. Rond het bed lopen zonder aan een soort ketting vast te lopen heerlijk. Meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om heerlijk uitgebreid te gaan douchen wat is dat dan lekker. Kleren weer aan en wachten op het onbijt.

Het laatste onbijt

Wat meteen opvalt is dat de altijd vrolijke goedlachse voedingsassistente niet aanwezig is vandaag. In plaats daarvan schijnt de zon buiten en komt er een andere, overigens ook vriendelijke, voedingsassistente die mij vraagt wat ik wil eten. Het onbijt zie er als volgt uit:

Na het ontbijt is het wachten tot ik wordt opgehaald en rest mij iedereen in het Antonius ziekenhuis te bedanken voor de goede zorgen, artsen, verplegend personeel, schoonmakers en iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan mijn verblijf een dikke duim omhoog. Ook een dank je wel aan mijn kamergenoot, het was gezellig en dat helpt zeker om de dagen door te komen. En als laatste iedereen bedankt die mijn belevenissen wilde lezen en voor nu:

THE END 

Geplaatst in Gezondheid, Ziekenhuis | Tags: , , , | 2 reacties

Het stiltecentrum

Elke keer als ik een ziekenhuis ben wordt ik getrokken naar het stilte centrum, ik ben altijd benieuwd hoe het er uit ziet, wat voor mensen daar komen etc. Nu ik zelf in het ziekenhuis lig ben ik eens gaan kijken in het stiltecentrum van het Antonius ziekenhuis in Sneek. Het ziekenhuis is van oorsprong een katholiek ziekenhuis wat ook nog steeds in diverse uitingen te merken is. Mariabeelden, kruisjes, kaarsjes allemaal zaken die je tegenkomt in de katholieke traditie. Het Antonius heette vroeger dan ook Sint Anthonius maar is inmiddels omgedoopt tot Antonius ziekenhuis.

Uit de literatuur blijkt ook dat iedereen terecht kan in het stiltecentrum en er is zelfs voor mensen die de Islam aanhangen een gebedsplek inclusief bidkleed en een pijl welke de richting van Mekka aanwijst. 

  
  
Wat mij elke keer weer opvalt is dat een stilteruimte ook echt een plek is waar het stil is. In het hele ziekenhuis is het druk en lopen mensen af en aan maar in het stiltecentrum niet. Wat een heerlijk serene rust, echt een plek om even tot rust te komen. Even te gaan zitten en een gebed uit te spreken. Heerlijk gewoon.
Nu ben ik niet opgevoed in de katholieke traditie maar een van de mooie dingen in deze traditie vindt ik het branden van een kaarsje. Zo heb ik al twee dagen een kaarsje gebrand (kracht, hoop, geloof etc) voor hen die niet meer bij ons zijn zoals mijn vader, moeder en zwager. Opdat ze het goed mogen hebben bij de Eeuwige. Maar ook voor allen die mij lief zijn op deze wereld (mijn gezin) die de kracht en ondersteuning ook wel kunnen gebruiken. Een mooie gedachte!

   
 
Daarna een kort stiltemoment om even je gedachten te laten varen en een gebed uit te spreken. Vanmorgen dacht ik aan de woorden van Psalm 121 de woorden die we in april ook bij het sterfbed van mijn zwager hebben gelezen:

1 Een pelgrimslied.

Ik sla mijn ogen op naar de bergen,

van waar komt mijn hulp?

2 Mijn hulp komt van de HEER

die hemel en aarde gemaakt heeft.

3 Hij zal je voet niet laten wankelen,

hij zal niet sluimeren, je wachter.

4 Nee, hij sluimert niet,

hij slaapt niet,

de wachter van Israël,

5 De HEER is je wachter,

de HEER is de schaduw

aan je rechterhand:

6 overdag kan de zon je niet steken,

bij nacht de maan je niet schaden.

7 De HEER behoedt je voor alle kwaad,

hij waakt over je leven,

8 de HEER houdt de wacht

over je gaan en je komen

van nu tot in eeuwigheid.
AMEN

Geplaatst in Geloof, Ziekenhuis | Tags: , , , | 1 reactie

De groene knop en borrelen in het ziekenhuis

De volgende dag

Niemand heeft mij verteld dat een dag in het ziekenhuis vreselijk saai is. Het ontbijt wordt geserveerd door een vriendelijk goedlachse voedingsassistente die vraagt wat ik wil eten. Toe maar is het dan toch een hotel? Ik geef mijn bestelling door en deze wordt keurig geserveerd. Bijkomend voordeel de pakjes kaas en worst worden opengeknipt zodat je niet loopt te klooien om die open te krijgen. 

Na het ontbijt gaan de meeste mensen even rusten. Rusten hoe zo heb net de hele dag in bed gelegen. Mijn rug is een drama en mijn nek daar hebben we het maar niet over. Wat overblijft is een beetje heen en weer lopen met het hondje (infuus) achter mij aan. O ja hoe was het ook alweer stekker er uit, draden goed etc etc. 

Na een paar keer de gang op en neer heb je het ook wel gezien en probeer ik langszaam mijn territorium uit te breiden. Door de deur en weer terug, dan nog een keer en eens kijken in de centrale hal. Ik moet wel zeggen dat dit anders is dan anders. Normaal kom ik wel vaker in een ziekenhuis met de kids naar een specialist of zoiets maar nu, nu is het anders. Nu ben ik patient, ja ja patient. Ik heb het gevoel dat mensen naar je kijken en wat ze denken ach dat wil ik niet weten. Ik denk ik ga maar weer terug achter de veilige deuren van de afdeling want daar ben ik normaal, immers dan zijn we allemaal patienten. Nooit gedacht dat het zo zou zijn. Vraag mij af of anderen dat ook herkennen.

Hoogtepunt van de ochtend is het record bed opmaken van de twee verpleegkundigen. Twee bedden opmaken in ca. 5 minuten ik zeg dat is een wereldrecord.

Het verdere verloop van de dag is saaier dan saai. Niks te beleven behalve dan dat mijn buurman 3x op reis mag voor een of ander onderzoek. Een leuk feit is dat ik op een van mijn wandelingen het transport van mijn buurman tegenkwam en zag dat op een paar centimeter de muur werd gemist. Formule 1 in het ziekenhuis tja je moet toch wat.

Het middageten is een herhaling van de ochtend maar dan in de middag wat kan ik er meer over zeggen.

Beetje rondhangen, facebook alle berichten lezen, bed hangen en verder even niks. Oersaai dus.

Rond half 4 bezoek van de arts, zoals altijd bliksem bezoek, gaat beter, even aankijken, nog maar even blijven. En weer weg.

Even na 4 uur komt mijn echtegenote met onze dochter en een van de jongens. Even wat afleiding leuk, bijpraten en de normale dingen van thuis doornemen. 

Het avondeten

Een dag eerder hebben we een keuze moeten maken wat we wilden eten. De keuze was dit keer fusilli met tomatensaus, Romano bonen (jak) of zuurkool (ik geloof met klapstuk worst kennen ze niet volgens mij).

Ik heb gekozen voor fusilli met tomatensaus. Nu weet ik niet of u het weet maar dat warm eten zit al de hele middag in regenereer kasten. In die kasten wordt het warm gehouden en wat er meer mee gebeurd weet ik niet en wil ik geloof ik ook niet weten.

Het eten wordt geserveerd en de eerste aanblik is positief, ziet er goed uit en de tomtatensaus word apart meegeleverd. Het ruikt goed en ik moet zeggen het is geen culinair hoogstandje maar naar omstandigheden was het ook wel in te nemen. Het toetje zou vla zijn maar er zat iets ondefineerbaars bij wat erg gezond leek en daar heb ik hartelijk voor bedankt. Als alternatief kreeg ik vla (ook nog eens twee keer zoveel). De porties normaal hebben bij mij de definitie klein. Mocht u een grote eter zijn dan weet u dat voor de volgende keer, bestel 1,5 of 2 keer de portie. 

Na het avondeten even uitrusten en komen mijn oudste zoon en schoonouders even op visite. Gezellig moppen luisteren welke mijn oudste zoon via whats app van allerlei vrienden door krijgt.

Na het bezoekuur is er nog een thee/koffie rondje en komt de verpleegkundige de ronde doen. Meteen maar even gevraagd wat te doen als dat apparaat steeds gaat piepen.

De groene knop

Elke keer als er een zak leeg is gaat het infuus piepen, dat is niet zo heel erg maar als je hoofdpijn hebt of midden in de nacht is dat best irritant. De vraag is wat te doenn. Normaal druk ik op elke knop die je maar kunt vinden maar met zo’n slang in mijzelf doe ik dat toch maar even niet.

Je mag op de groene knop drukken zegt ze, maar niet verder vertellen hoor (haha geinje tuurlijk niet zou ik nooit doen).

  
Aldus geschiedde, zak leeg piep gaat, piep gaat nog een keer, ik irriteer mij mateloos en druk op de groene knop. Yes wat een stilte, wat een rust. Echter na enkele minuten PIEP, PIEP, PIEP…. beetje jammer dat de verpleegkundige er niet bij had gezegd dat na enkele minuten het piepen weer zou beginnen. Tja zegt ze anders zijn we de controle helemaal kwijt, tja is ook wel weer zo. 

Maar voor mij en de buurman is het een zegen te weten hoe ik de piep al dan niet tijdelijk uit kan zetten.

Borrelen

De rest van de avond verloopt rustig. Ik loop nog wat heen en weer en vraag aan de verpleegkundige of er nog iets te eten is. Op de vraag wat zou u willen hebben dan antwoord ik: “een steak van 1 kilo”. Tja die hebben we niet maar wel ontbijtkoek. En wil je misschien borrelen? We hebben nog wat borrelnootjes. Lekker doe maar, krijg er nog een Fanta bij en Friso is een happy camper. 

Nu was buurman ook nog wakker en ik vraag (sociaal als ik ben ahum) of hij ook wat wil hebben. We hebben de nootjes gedeeld en het smaakte goed. De verpleegkundige kwam nog even langs en vroeg of er nog iets was. Ja zei ik aangezien buurman wakker was hebben we de nootje gedeeld en zijn ze wel erg snel op. O zegt ze dus je wil nog 1? Toch fijn als mensen snel van begrip zijn. Ze spurt weg en komt even later terug met twee zakjes. We hebben genoeg dus voor iedere nog een zakje. Helemaal top.

En dan dan is het bedtijd. Het beloofd een rustige nacht te worden…….
Wordt vervolgd

Geplaatst in Gezondheid, Ziekenhuis | Tags: , , , | 1 reactie

Mijn allereerste keer in het ziekenhuis…..

Hoe het begon

Tja dan wordt je ziek, griepje denk je dat ben ik wel gewend dus dat betekend even uitzieken. Alleen de pijn bleef maar doorzeuren ondanks bergen met paracetamol. Huisartsenpost gebeld en kunnen er niks van maken…. maar weer paracetamol….volgende dag gezicht opeens opgezwollen. Weer gebeld en nu mag ik langs komen. Er wordt geconstateerd dat ik wondroos heb, hoe je er aan komt ik heb liever dat ik weet hoe ik er af kom. Anti-biotica wordt voorgeschrevenen dan zou het allemaal beter moeten gaan.

Ik word alleen maar misselijker en de anti-biotica blijft dan ook niet binnen, nieuwe kuur gekregen zou beter moeten gaan maar ook niet. Als laatste optie geef de huisarts aan da de dermatoloog maar mee moet kijken. Prima plan. Wel eerst nog de tegenwoordig onvermijdelijke vraag: wat wilt u zelf? Tja als ik dat wist was ik wel arts geworden. Ik wil in ieder geval beter worden is dat misschien een idee?

’s middags naar de dermatoloog en de conclusie was simpel: “meneer van den Berg u moet worden opgenomen” he ja daar zit ik op te wachten. Maar ik vindt het best, van mijn vrouw moest ik doen wat de doker voorschrijft en volgzaam als ik ben doe ik dat natuurlijk.

Ik wordt opgenomen in het Antonius ziekenhuis in Sneek.

En dan begint het avontuur.

Op de brancard

Het is de bedoeling dat ik naar de afdeling ga dus ik denk dat wordt lopen nee dus ik mag op de brancard. Nieuwe ervaring liggend door het ziekenhuis. Wel het komt waarschijnlijk omdat ik ziek was maar het leek wel de formule 1. Zoef, zoef, zoef daar gingen de plafondplaten aan mij voorbij en ik was al misselijk. Je hebt het gevoel dat je door iedereen bekeken wordt wat waarschijnlijk helemaal niet zo is maar toch. Na een snelle tocht komen we op de afdeling waar ik over gezet wordt op een ziekenhuis bed.

Het ziekenhuisbed

  
Mijn eerste ervaring met een ziekenhuisbed is redelijk, het voelde in eerste instantie zacht en kon alles wat het moest doen omhoog, omlaag etc. Als je mij nu vraagt naar hoe comfortabel het bed was op een schaal van 1 tot 10 zou ik het een onvoldoende geven…. Met name het matras is killing.

De intake

Dan komt er een vriendelijke verpleegkundige die allerlei vragen stelt, controles doet etc etc. Allemaal niet zo spannend. Uiteindelijk moest het infuus er in. De verpleegkundige in kwestie vertelde dat ze goed kon prikken. Wel dat is dan misschien wel zo maar de eerste poging mislukte jammerlijk. Dan maar een tweede poging, die leek ook te mislukken maar uiteindelijk ging dat goed. Friso heeft een infuus….. een eigen huisdier zeg maar, gaat overal mee naar toe. Naar het toilet oeps o ja de stekker moet er uit even vergeten. Slang in de knoop, terugdraaien, stekker er weer in. Een heel gedoe.

  
Eten

Normaal is eten een feestje maar ik moet er even niet aan denken, komen ze aanzetten met rode kool, aardappelen en iets wat op een gehaktbal lijkt, nee dank je neem maar weer mee. Probeer wel een broodje. Wonder boven worden is dat binnen gebleven en zelfs een kwarkje. Ze zorgen goed voor je daar gaat het niet om maar het is wel even goed.

De nacht

De nacht in een ziekenhuis is een beleving op zich, als dit een hotel was geweest had ik mijn geld teruggevraagd. Maar zoals een verpleegkundige al zei het is hier geen hotel….

Ik ging om 22.00 uur slapen wat voor mijn doen redelijk vroeg is. Om 00.00 uur komt een verpleegkundige vragen hoe het gaat en geeft aan dat ze anti-biotica via het infuus gaat geven. Prima joh vooral doen. Na een half uur is het infuus doorgelopen, ok prima geen probleem ik merk het wel. En ja hoor na een half uur PIEP, PIEP, PIEP etc etc….. ja ja ik ben al wakker. Na een poosje wordt het infuus gewisseld en is het weer rustig. Ik val weer in slaap en wordt na een poosje weer wakker van allerlei geluiden,rochelende mensen, hoesten, proesten en andere geluiden tja het hoort er bij. Dan maar even naar het toilet, paracetamol nemen heb best wel hoofdpijn. Na een poosje te hebben geslapen wordt de volgende zak anti-biotica aangehangen en volgt dezelfde procedure. Wat een kabaal maakt zo’n infuus zeg. Denk je weer te kunnen slapen begint dat ding weer te piepen… de normale infuuszak is leeg. Ja joh kan er ook nog wel bij. Vervolgens krijg je allerlei verhalen op de gang mee van mensen die hun verhaal aan de verpleegkundige kwijt willen, ik begrijp dat best maar midden in de nacht????? Of een man die roept dat hij 88 is en veel ouder is dan zijn buurman (die 85 is) en daar samen strijd om hebben altijd leuk….

En dan, dan is het ochtend een nieuwe dag met nieuwe kansen en ik wacht tot het ontbijt komt. We zullen zien wat deze dag weer gaat brengen….

Laat ik dit wel zeggen, het personeel is top, superaardig en altijd bereid te helpen!
Word vervolgd

Geplaatst in Gezondheid, Ziekenhuis | Tags: , , , , | 2 reacties

Mijn gedachten over IBM ConnectED 2015

20150128_050213000_iOS

IBM ConnectED de laatste in Orlando?

Afgelopen week heeft DE conferentie plaatsgevonden waar iedereen in de community elk jaar weer naar uitkijkt. Of je het nu Lotusphere, IBM Connect of IBM ConnectEd noemt het maakt allemaal niet uit het is een geweldig evenement waarin de community elkaar ontmoet en er verschillende sessies zijn met wisselende content. Zowel voor de techneut als voor de IT manager zijn er verschillende interessante onderwerpen voor ieder wat wils.

Ik moet wel zeggen het is elk jaar weer een uitputtingsslag, sessies beginnen vroeg in de ochtend (07.00 uur) en eindigen zo’n 12 uur later (19.00 uur). ’s avond zijn er verschillende recepties van bedrijven en kan je netwerk flink worden uitgebreid. Tussendoor verschillende afspraken met (potentiele) leveranciers en natuurlijk de TechOasis waar leveranciers zich presenteren.

Verderop zal ik ingaan op mijn gedachten inzake de content maar wat mij wel van het hart moet is dat het evenement qua entourage flink aan kwaliteit heeft ingeboet.

De openingsreceptie was in mijn beleving een grote misser, veel mensen op een veel te kleine ruimte met veel te weinig te eten. Het was dan ook niet vreemd dat veel mensen al snel vertrokken en ergens anders hun heil zochten. De opening van de TechOasis was gezellig maar ook hier weer een veel te kleine ruimte met heel erg veel mensen, het werd al snel veel te warm en omdat het tapijt niet goed vast zat struikelde de een na de ander. Gelukkig werd dit allemaal de rest van de week gecompenseerd waardoor de bedrijven denk ik genoeg aanloop hebben gehad om hun producten aan de man/vrouw te brengen.

De traditionele receptie op woensdag (die vorige jaar vanwege Kenexa naar dinsdag is verplaatst) is een nog grotere misser. Vorige jaren werd een park bezocht (Seaworld, Universal oid) maar dit jaar een feest bij de Swan met een band. Vanwege het weer werd het feest naar binnen verplaatst. De band was redelijk maar veel te luid waardoor je je amper verstaanbaar kon maken, het eten was matig (fish and chips waar ik toch een heel ander beeld van heb). Ook hier hielden veel mensen het snel voor gezien mede omdat het vrij kort was. Nee aan alles is te merken dat het meer een “moeten” was om iets te organiseren dan een wens. Het is natuurlijk omdat IBM nog dit jaar een contract had met het Dolphin en Swan maar anders….. Alle signalen staan op rood als het gaat om een continuering van dit evenement. Er is zelf bij de closing session geen datum genoemd voor de volgende conferentie, tja als dat geen teken aan de wand is.

Maar wat dan? Het lijkt er op dat IBM alles consolideert in Las Vegas (IBM Interconnect) een mega conferentie waar alles bij elkaar komt. Is dat een zegen, wie zal het zeggen….. Naar mijn bescheiden mening is de charme er dan wel een beetje af en is het de vraag of je daar kunt halen wat je zoekt. De tijd zal het leren en een ander hangt natuurlijk af van de content. De community wacht in spanning af.

De OGS (opening general session)

De openingssessie was anders dan andere jaren, ik moet zeggen dat ik het redelijk flitsend vond. Veel informatie (je moet je wel afvragen of dit allemaal nieuwe informatie was),  geen panels (en dat vindt ik een groot pluspunt) en een demo wat wil je nog meer. Veel aandacht voor IBM Verse. IBM Verse is het antwoord van IBM op hoe e-mail gebruikt wordt of beter gezegd gebruikt kan worden. Verder op zal ik een aantal gedachten hierover delen. Ik denk dat er zeker potentie in zit (ik ben in de gelukkige omstandigheid al een beta account te hebben). Wie meer wil weten over IBM Verse:

http://www.ibm.com/social-business/us/en/newway/

Dit jaar was de gastspreker niet tot op het laatste moment geheim gehouden we werden “verrast” door gastspreker: Philippe Petit, de man die in 1974 op een touw tussen de Twin Towers balanceerde (http://en.wikipedia.org/wiki/Philippe_Petit). Prima inspirerend verhaal.

De sessies:

In het algemeen waren de sessies van goede kwaliteit. Moet wel zeggen dat er wel weer veel tijd was ingeruimd voor IBM medewerkers maar gelukkig waren er ook anderen. Voor ieder wat wils zowel voor de techneut als de manager. Het voert te ver om alle sessies hier te behandelen maar op internet worden alle sessies geupload. Mocht er belangstelling zijn mail mij dan dan zal ik de URL doorgeven.

Wat elk jaar weer bijzonder is is GURUPALOOZA en de sessie met de product managers en developers. Elk jaar weer een uitgelezen kans om “vervelende” vragen te stellen/

Labs:

Net zoals andere jaren waren er diverse ruimtes gereserveerd om te spreken met developers wat elke weer opvalt is dat iedereen erg open en toegankelijk is. Ook was er de mogelijkheid om met het design team te spreken en ook ideeën achter te laten. Wat jammer was dat er geen IBM Client Reference lounge was altijd goed om andere klanten te ontmoeten in een ontspannen sfeer.

IBM Verse:

Dat e-mail ooit uitgebannen wordt is wat mij betreft een utopie. Ik moet eerlijk zeggen ik ben best wel onder de indruk van hoe IBM dit heeft opgepakt. Geen ander bedrijf in de wereld kan hier aan tippen. Wat het mooie is dat onder de motorkap nog gewoon domino draait, na 25 jaar nog steeds up en running. Ik zou zeggen microsoft eat your heart out.

IBM Verse is op dit moment een cloud gebaseerde dienst maar er is toegezegd dat er ook een on prem versie gaat komen. Voor die klanten die perse on prem moeten werken is dat een goed gevoel. In de diverse sessie moet IBM ook wel ontdekt hebben dat het niet alleen cloud is wat de klok slaat. Naar mijn mening (en dat weten we eigenlijk al jaren) wordt het allemaal hybride. Best of both worlds.

IBM heeft een e-mail dienst welke het voor de gebruiker makkelijker gaat maken, Verse kan bepalen welke berichten belangrijk zijn en welke personen in je netwerk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog een beetje twijfel want hoe zo gaat een computer programma mij vertellen wat belangrijk is??? De calender denkt met je mee en dat is zeker een hele verbetering. Die hard mail gebruikers zullen een cultuurverandering moeten ondergaan, ben je daar niet toe bereid dan gaat het niks worden. Gelukkig kun je ook nog steeds de oude client gebruiken dus niet getreurd. Is Verser voor iedereen? Ik weet het niet de meningen zijn verdeeld. Ik denk dat op dit moment voor de kenniswerkers zeker maar de rest? de tijd zal het leren. Er wordt in ieder geval gebruik gemaakt van Watson (http://www.ibm.com/smarterplanet/us/en/ibmwatson/) en dat stemt mij positief.

TechOasis

In eerste instantie een veel te kleine ruimte maar ik moet zeggen er was veel aandacht voor de diverse leveranciers die zich hier presenteerden. De meeste producten kende ik wel maar heb toch een aantal zaken gezien die voor onze organisatie interessant kunnen zijn en ons kunnen helpen.

IBM Champions

Natuurlijk was er weer veel aandacht voor de IBM Champions. De kern van de community, business partners en klanten. Allemaal die hard Lotus, IBM etc fans en gebruikers. Evangelisten voor IBM als het gaat om de producten. Wat een fijne club mensen en ik moet zeggen dat ik trots ben dat ik tot die club mag behoren. Het is wat mij betreft de meest toegankelijk community die ik ooit heb meegemaakt. Ik was samen met twee newbies maar ik denk niet dat ze ooit het gevoel hebben gehad er niet bij te horen. Veel gelachen, serieuze gesprekken gevoerd, steun gevoeld, gedeeld en geleerd (foto’s Reijer van Galen en Oliver Heinz).

20150131_200744000_iOS20150127_222627000_iOS

Wrap up:

Ondanks dat de entourage minder was dan andere jaren heb ik een hele goede conferentie gehad. Veel geleerd, gezien, gehoord en meegemaakt. We kunnen er weer een jaar tegen aan en alle ideeën meenemen naar de organisatie. Komt er een volgend jaar? Vast wel maar hoe? Geen idee…. De tijd zal het leren.

Friso E.C. van den Berg

Hoofd ICT Stichting Leger des Heils Dienstverlening

Geplaatst in ICT | Tags: , , , | 2 reacties