Mijn allereerste keer in het ziekenhuis…..

Hoe het begon

Tja dan wordt je ziek, griepje denk je dat ben ik wel gewend dus dat betekend even uitzieken. Alleen de pijn bleef maar doorzeuren ondanks bergen met paracetamol. Huisartsenpost gebeld en kunnen er niks van maken…. maar weer paracetamol….volgende dag gezicht opeens opgezwollen. Weer gebeld en nu mag ik langs komen. Er wordt geconstateerd dat ik wondroos heb, hoe je er aan komt ik heb liever dat ik weet hoe ik er af kom. Anti-biotica wordt voorgeschrevenen dan zou het allemaal beter moeten gaan.

Ik word alleen maar misselijker en de anti-biotica blijft dan ook niet binnen, nieuwe kuur gekregen zou beter moeten gaan maar ook niet. Als laatste optie geef de huisarts aan da de dermatoloog maar mee moet kijken. Prima plan. Wel eerst nog de tegenwoordig onvermijdelijke vraag: wat wilt u zelf? Tja als ik dat wist was ik wel arts geworden. Ik wil in ieder geval beter worden is dat misschien een idee?

’s middags naar de dermatoloog en de conclusie was simpel: “meneer van den Berg u moet worden opgenomen” he ja daar zit ik op te wachten. Maar ik vindt het best, van mijn vrouw moest ik doen wat de doker voorschrijft en volgzaam als ik ben doe ik dat natuurlijk.

Ik wordt opgenomen in het Antonius ziekenhuis in Sneek.

En dan begint het avontuur.

Op de brancard

Het is de bedoeling dat ik naar de afdeling ga dus ik denk dat wordt lopen nee dus ik mag op de brancard. Nieuwe ervaring liggend door het ziekenhuis. Wel het komt waarschijnlijk omdat ik ziek was maar het leek wel de formule 1. Zoef, zoef, zoef daar gingen de plafondplaten aan mij voorbij en ik was al misselijk. Je hebt het gevoel dat je door iedereen bekeken wordt wat waarschijnlijk helemaal niet zo is maar toch. Na een snelle tocht komen we op de afdeling waar ik over gezet wordt op een ziekenhuis bed.

Het ziekenhuisbed

  
Mijn eerste ervaring met een ziekenhuisbed is redelijk, het voelde in eerste instantie zacht en kon alles wat het moest doen omhoog, omlaag etc. Als je mij nu vraagt naar hoe comfortabel het bed was op een schaal van 1 tot 10 zou ik het een onvoldoende geven…. Met name het matras is killing.

De intake

Dan komt er een vriendelijke verpleegkundige die allerlei vragen stelt, controles doet etc etc. Allemaal niet zo spannend. Uiteindelijk moest het infuus er in. De verpleegkundige in kwestie vertelde dat ze goed kon prikken. Wel dat is dan misschien wel zo maar de eerste poging mislukte jammerlijk. Dan maar een tweede poging, die leek ook te mislukken maar uiteindelijk ging dat goed. Friso heeft een infuus….. een eigen huisdier zeg maar, gaat overal mee naar toe. Naar het toilet oeps o ja de stekker moet er uit even vergeten. Slang in de knoop, terugdraaien, stekker er weer in. Een heel gedoe.

  
Eten

Normaal is eten een feestje maar ik moet er even niet aan denken, komen ze aanzetten met rode kool, aardappelen en iets wat op een gehaktbal lijkt, nee dank je neem maar weer mee. Probeer wel een broodje. Wonder boven worden is dat binnen gebleven en zelfs een kwarkje. Ze zorgen goed voor je daar gaat het niet om maar het is wel even goed.

De nacht

De nacht in een ziekenhuis is een beleving op zich, als dit een hotel was geweest had ik mijn geld teruggevraagd. Maar zoals een verpleegkundige al zei het is hier geen hotel….

Ik ging om 22.00 uur slapen wat voor mijn doen redelijk vroeg is. Om 00.00 uur komt een verpleegkundige vragen hoe het gaat en geeft aan dat ze anti-biotica via het infuus gaat geven. Prima joh vooral doen. Na een half uur is het infuus doorgelopen, ok prima geen probleem ik merk het wel. En ja hoor na een half uur PIEP, PIEP, PIEP etc etc….. ja ja ik ben al wakker. Na een poosje wordt het infuus gewisseld en is het weer rustig. Ik val weer in slaap en wordt na een poosje weer wakker van allerlei geluiden,rochelende mensen, hoesten, proesten en andere geluiden tja het hoort er bij. Dan maar even naar het toilet, paracetamol nemen heb best wel hoofdpijn. Na een poosje te hebben geslapen wordt de volgende zak anti-biotica aangehangen en volgt dezelfde procedure. Wat een kabaal maakt zo’n infuus zeg. Denk je weer te kunnen slapen begint dat ding weer te piepen… de normale infuuszak is leeg. Ja joh kan er ook nog wel bij. Vervolgens krijg je allerlei verhalen op de gang mee van mensen die hun verhaal aan de verpleegkundige kwijt willen, ik begrijp dat best maar midden in de nacht????? Of een man die roept dat hij 88 is en veel ouder is dan zijn buurman (die 85 is) en daar samen strijd om hebben altijd leuk….

En dan, dan is het ochtend een nieuwe dag met nieuwe kansen en ik wacht tot het ontbijt komt. We zullen zien wat deze dag weer gaat brengen….

Laat ik dit wel zeggen, het personeel is top, superaardig en altijd bereid te helpen!
Word vervolgd

Advertenties

Over frisovandenberg

Hoofd ICT Stichting Leger des Heils Dienstverlening, IBM Champion 2013, 2014, 2015. Computable CIO of the Year 2013. Collaboration specialist and gadget freak.
Dit bericht werd geplaatst in Gezondheid, Ziekenhuis en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mijn allereerste keer in het ziekenhuis…..

  1. joukje maria jellema groeneveld zegt:

    Heel veel sterkte toegewenst Friso, en beterschap! hartelijke groet van ons!.

  2. Stephan Bosman zegt:

    sterkte man!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s