De groene knop en borrelen in het ziekenhuis

De volgende dag

Niemand heeft mij verteld dat een dag in het ziekenhuis vreselijk saai is. Het ontbijt wordt geserveerd door een vriendelijk goedlachse voedingsassistente die vraagt wat ik wil eten. Toe maar is het dan toch een hotel? Ik geef mijn bestelling door en deze wordt keurig geserveerd. Bijkomend voordeel de pakjes kaas en worst worden opengeknipt zodat je niet loopt te klooien om die open te krijgen. 

Na het ontbijt gaan de meeste mensen even rusten. Rusten hoe zo heb net de hele dag in bed gelegen. Mijn rug is een drama en mijn nek daar hebben we het maar niet over. Wat overblijft is een beetje heen en weer lopen met het hondje (infuus) achter mij aan. O ja hoe was het ook alweer stekker er uit, draden goed etc etc. 

Na een paar keer de gang op en neer heb je het ook wel gezien en probeer ik langszaam mijn territorium uit te breiden. Door de deur en weer terug, dan nog een keer en eens kijken in de centrale hal. Ik moet wel zeggen dat dit anders is dan anders. Normaal kom ik wel vaker in een ziekenhuis met de kids naar een specialist of zoiets maar nu, nu is het anders. Nu ben ik patient, ja ja patient. Ik heb het gevoel dat mensen naar je kijken en wat ze denken ach dat wil ik niet weten. Ik denk ik ga maar weer terug achter de veilige deuren van de afdeling want daar ben ik normaal, immers dan zijn we allemaal patienten. Nooit gedacht dat het zo zou zijn. Vraag mij af of anderen dat ook herkennen.

Hoogtepunt van de ochtend is het record bed opmaken van de twee verpleegkundigen. Twee bedden opmaken in ca. 5 minuten ik zeg dat is een wereldrecord.

Het verdere verloop van de dag is saaier dan saai. Niks te beleven behalve dan dat mijn buurman 3x op reis mag voor een of ander onderzoek. Een leuk feit is dat ik op een van mijn wandelingen het transport van mijn buurman tegenkwam en zag dat op een paar centimeter de muur werd gemist. Formule 1 in het ziekenhuis tja je moet toch wat.

Het middageten is een herhaling van de ochtend maar dan in de middag wat kan ik er meer over zeggen.

Beetje rondhangen, facebook alle berichten lezen, bed hangen en verder even niks. Oersaai dus.

Rond half 4 bezoek van de arts, zoals altijd bliksem bezoek, gaat beter, even aankijken, nog maar even blijven. En weer weg.

Even na 4 uur komt mijn echtegenote met onze dochter en een van de jongens. Even wat afleiding leuk, bijpraten en de normale dingen van thuis doornemen. 

Het avondeten

Een dag eerder hebben we een keuze moeten maken wat we wilden eten. De keuze was dit keer fusilli met tomatensaus, Romano bonen (jak) of zuurkool (ik geloof met klapstuk worst kennen ze niet volgens mij).

Ik heb gekozen voor fusilli met tomatensaus. Nu weet ik niet of u het weet maar dat warm eten zit al de hele middag in regenereer kasten. In die kasten wordt het warm gehouden en wat er meer mee gebeurd weet ik niet en wil ik geloof ik ook niet weten.

Het eten wordt geserveerd en de eerste aanblik is positief, ziet er goed uit en de tomtatensaus word apart meegeleverd. Het ruikt goed en ik moet zeggen het is geen culinair hoogstandje maar naar omstandigheden was het ook wel in te nemen. Het toetje zou vla zijn maar er zat iets ondefineerbaars bij wat erg gezond leek en daar heb ik hartelijk voor bedankt. Als alternatief kreeg ik vla (ook nog eens twee keer zoveel). De porties normaal hebben bij mij de definitie klein. Mocht u een grote eter zijn dan weet u dat voor de volgende keer, bestel 1,5 of 2 keer de portie. 

Na het avondeten even uitrusten en komen mijn oudste zoon en schoonouders even op visite. Gezellig moppen luisteren welke mijn oudste zoon via whats app van allerlei vrienden door krijgt.

Na het bezoekuur is er nog een thee/koffie rondje en komt de verpleegkundige de ronde doen. Meteen maar even gevraagd wat te doen als dat apparaat steeds gaat piepen.

De groene knop

Elke keer als er een zak leeg is gaat het infuus piepen, dat is niet zo heel erg maar als je hoofdpijn hebt of midden in de nacht is dat best irritant. De vraag is wat te doenn. Normaal druk ik op elke knop die je maar kunt vinden maar met zo’n slang in mijzelf doe ik dat toch maar even niet.

Je mag op de groene knop drukken zegt ze, maar niet verder vertellen hoor (haha geinje tuurlijk niet zou ik nooit doen).

  
Aldus geschiedde, zak leeg piep gaat, piep gaat nog een keer, ik irriteer mij mateloos en druk op de groene knop. Yes wat een stilte, wat een rust. Echter na enkele minuten PIEP, PIEP, PIEP…. beetje jammer dat de verpleegkundige er niet bij had gezegd dat na enkele minuten het piepen weer zou beginnen. Tja zegt ze anders zijn we de controle helemaal kwijt, tja is ook wel weer zo. 

Maar voor mij en de buurman is het een zegen te weten hoe ik de piep al dan niet tijdelijk uit kan zetten.

Borrelen

De rest van de avond verloopt rustig. Ik loop nog wat heen en weer en vraag aan de verpleegkundige of er nog iets te eten is. Op de vraag wat zou u willen hebben dan antwoord ik: “een steak van 1 kilo”. Tja die hebben we niet maar wel ontbijtkoek. En wil je misschien borrelen? We hebben nog wat borrelnootjes. Lekker doe maar, krijg er nog een Fanta bij en Friso is een happy camper. 

Nu was buurman ook nog wakker en ik vraag (sociaal als ik ben ahum) of hij ook wat wil hebben. We hebben de nootjes gedeeld en het smaakte goed. De verpleegkundige kwam nog even langs en vroeg of er nog iets was. Ja zei ik aangezien buurman wakker was hebben we de nootje gedeeld en zijn ze wel erg snel op. O zegt ze dus je wil nog 1? Toch fijn als mensen snel van begrip zijn. Ze spurt weg en komt even later terug met twee zakjes. We hebben genoeg dus voor iedere nog een zakje. Helemaal top.

En dan dan is het bedtijd. Het beloofd een rustige nacht te worden…….
Wordt vervolgd

Advertisements

Over frisovandenberg

Hoofd ICT Stichting Leger des Heils Dienstverlening, IBM Champion 2013, 2014, 2015. Computable CIO of the Year 2013. Collaboration specialist and gadget freak.
Dit bericht werd geplaatst in Gezondheid, Ziekenhuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De groene knop en borrelen in het ziekenhuis

  1. Hallo Friso, ik kan mij voorstellen dat er een wereld voor je open gaat, die je niet kent. Maar helpen de medicijnen iets? m.a.w. Merk je iets aan verbetering? Hoewel wij in Almere woonde heb ik ook in Sneek in het ZH gelegen op een kamertje alleen met apparatuur rondom mij die niet ontkoppeld mocht/kon worden. Wat zul jij je vrouw’s kookkunst waarderen!!!
    Wij hopen goede berichten te mogen horen. Hartelijke groeten,
    Bert & Elly

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s