De laatste dag

Na een rustige nacht waarin ik slechts een paar keer gestoord ben door de nachtzuster die het infuus kwam verwisselen (maar dankzij de groene knop had ik niet zoveel last van dat gepiep) of om te kijken of we allemaal wel braaf in ons bedje lagen (he dat doet mij denken aan de nachtwacht van het kamp die deed dat ook altijd) werden we ruw gewekt door allerlei, hoe zal ik het zeggen, onsmakelijke geluiden. Een van de patienten was hoorbaar misselijk en liet dat duidelijk horen. De arme man wat zal die zich ziek voelen. Goed de dag was begonnen en ook mijn buurman was wakker geworden. Gordijnen open en wachten op het ontbijt. Helaas dat duurde nog een uur en van slapen kwam toch ook al niks meer dan maar een beetje slap ouwehoeren en facebook controleren op berichten.  Rond ik denk half 9 zaten we er helemaal klaar voor en ja hoor daar was ze weer de immer vrolijke goedlachse voedingsassistente die ons al glimlachend vroeg naar wat wij dan wel wilde eten. Aangezien ik inmiddels mijn eetlust weer een beetje heb teruggevonden dacht ik aan 4 boterhammen met allerlei beleg. Geen enkel probleem en het werd weer keurig uitgeserveerd. Na het eten maar eens kijken hoe we ons zelf kunnen opfrissen, hondje weer mee, stekker er uit, kabels etc…. een heel gedoe maar uiteindelijk is het weer gelukt. Verpleegkundige komt langs en de controles worden gedaan, allemaal weer super goed geen enkel probleem.  En wat zal ik eens zeggen over de rest van de dag, saai, saaier, saaist. Er is helemaal niks te beleven. Gelukkig is mijn buurman ook een gezellige prater (hoe kan het ook anders is ook een Amsterdammer) en heeft hij ook in de ICT gewerkt. Dat geeft dan zo ie zo stof om over te praten. Beetje rondlopen en een praatje maken met een andere patient. Een man van 85 jaar uit Bolsward en nu blijkt dat hij de familie van mijn vrouws kant goed kent en een vroegere vriend van mij is familie van hem. Hoe klein kan de wereld toch zijn.  Dan is het bijna alweer lunchtijd, weer komt de goedlachse voedingsassistente de bestelling opnemen en buurman en ik eten eten aan tafel de lunch op. We hebben geprobeerd om een omelet te bestellen maar dat is helaas niet gelukt. Wel een lekkere mosterdsoep dat dan weer wel.

De rest van de middag een beetje heen en weer lopen en op bed liggen uitrusten. Toen ik net sliep rond half 4 kwam de arts visite lopen. Einduitslag ik mag de volgende dag naar huis, eerst wordt er nog wat ani-biotica ingegoten en krijg ik medicijnen mee naar huis. Helemaal prima. Een klein half uur later komt mijn vrouw met twee van de jongens en kletsen we gezellig over van alles en nog wat. Krijg nog een lekkere zak pepermunt van mijn oudste zoon helemaaal goed. Na een dik uur gaan ze weer weg en zwaai ik ze bij de uitgang uit. Blij dat we morgen weer met elkaar verenigd zijn! Na een poosje wordt het eten geserveerd. Ik had besteld:

* Snijbonen (het alernatief was nog erger)

* Aardappelen

* Zigeunersaus (ipv jus)

* Kipzigeunerschnitzel

* Rijstepap (bleek warm te zijn)

* Appelmoes

Dit alles werd op de volgende wijze geserveerd:

Ik moet zeggen het smaakte ook best goed, ja weer geen culinair hoogstandje maar toch. Ik ben blij dat ik de saus heb gekozen geeft veel smaak aan het geheel, beetje peper, zout en klaar. De rijstepap was zonder suiker echt niet naar binnen te krijgen maar drie zakjes did the trick.  Jammer dat de schnitzel niet zo krokant is maar we mogen niet klagen het wordt toch maar weer voor ons gemaakt. Het was mijn galgenmaal dus we hebben er van genoten (nou ja jullie begrijpen wat ik bedoel). Na het diner is de rust snel weergekeerd. Geen bezoek ook mijn buurman niet, lekker rustig.  We krijgen nog iets te drinken en de verpleegkundige komt nog langs om de nodige controles te doen. Ik wordt overgeslagen ga morgen naar huis geen eer meer aan te behalen. Weer een beetje beweging en kijken wat er op TV is. Aangezien het zomertijd is waarschijnlijk alleen maar herhalingen en dat lijkt te kloppen: Mission Impossible ook alweer minimaal 15 jaar oud. Om de feestvreugde een beetje te verhogen maar aan de verpleegkundige gevraagd of er nog iets te eten was, we krijgen ontbijtkoek en 1 zakje borrelnootjes om te delen, ik begreep dat dit eigenlijk niet mocht maar ja het was mijn laatste avond toch??? Aangezien ik om 00.00 uur nog anti-biotica zou krijgen besloot ik nog maar niet te gaan slapen het was toch al laat. Jammer genoeg werd het druk op de afdeling en kreeg ik de medicatie rond 00.30 en een kwartier later piepte dat rotding weer. Toen eindelijk slapen. Rond een uur of 6 half 7 werd ik wakker de laatste dosis anti-biotica gaat er in en wederom een kwartier later was dat ook weer klaar.

De verlossing

Toen de laatste anti-biotica er doorheen gespoeld was mocht eindelijk het infuus er uit. Ik zal je zeggen dat was echt een verlossing. Eindelijk mijn hondje kwijt, niet meer dat beest achter mij aan te lopen, denken aan touwtjes en andere obstakels. Rond het bed lopen zonder aan een soort ketting vast te lopen heerlijk. Meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om heerlijk uitgebreid te gaan douchen wat is dat dan lekker. Kleren weer aan en wachten op het onbijt.

Het laatste onbijt

Wat meteen opvalt is dat de altijd vrolijke goedlachse voedingsassistente niet aanwezig is vandaag. In plaats daarvan schijnt de zon buiten en komt er een andere, overigens ook vriendelijke, voedingsassistente die mij vraagt wat ik wil eten. Het onbijt zie er als volgt uit:

Na het ontbijt is het wachten tot ik wordt opgehaald en rest mij iedereen in het Antonius ziekenhuis te bedanken voor de goede zorgen, artsen, verplegend personeel, schoonmakers en iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan mijn verblijf een dikke duim omhoog. Ook een dank je wel aan mijn kamergenoot, het was gezellig en dat helpt zeker om de dagen door te komen. En als laatste iedereen bedankt die mijn belevenissen wilde lezen en voor nu:

THE END 

Advertenties

Over frisovandenberg

Hoofd ICT Stichting Leger des Heils Dienstverlening, IBM Champion 2013, 2014, 2015. Computable CIO of the Year 2013. Collaboration specialist and gadget freak.
Dit bericht werd geplaatst in Gezondheid, Ziekenhuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De laatste dag

  1. Ik hoop niet dat het word de commissaris verteld en de commissaris verteld verder!!!!!!!!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s